کنارش که وای میستم بهش افتخار نمی کنم فقط و فقط دوستش دارم یعنی می خام قربون صدقش برم بم نمی گه دوستم داره چون معتقده به عمل کار برآید به سخن گفتن نیست همیشه میگه پسر دوست دارم چون نمی خام پای هیچ دختری تو زندگیمون بیاد خب منم متقابلا باهاش همین نوع برخورد رو دارم

چندوقتپیش ها می خاستم برای قشنگ ترین عشقم یک نامه ام را بنویسم یک نامه ای عاشقانه اما منصرف شدم و برایش یک نامه ای عشقولانه نوشتم برایش گفتم که گویا قضا و قدر مقدر فرموده و اینجانب را به دوجانب مبدل گردانده و نامه ی عشقولانه اینجانب رو به سامان مبدل گرفت گویا یار توفیق نفرمودند اما قضا بله

می خاستم بش آروم بگم که تو همونی گفت تو همونی که چی که دیدم یهویی همه نوستالژیهام ازش به خاک داد بهش گفتم می دونی گفت همه چیو می دونم گفتم یه سوال گفت هیچی نگو گفتم چرا گفت فرهاد اگه فرهاده خوب مب دونه مجنون وار چه جوری عشقش رو به سامان بده نه خاک

تو مرا دانی که وز به بهتری من تو را دانم که از گل سرتری من عجب دارم از آن مرغک پیر تو خزان دانی و داری بهتری

نگاهش یک سودای بی وقفه ای بود پر از حرارت اما زیر این نگاه طنینی سرافکنده کن بود برای امثال من گفت دوستت دارم حتی به خواهش اطلسی ها

دلم یه سبد می خاست واسه داشتن تو می پریدم رو کف دستات و از یه جفت آسمون یه مشت ستاره چین چین وجین می کردم دلم یه آسمون می خاست واسه داشتن غم هات عسلات قصه هات و غصه هات دلم یه کاخ می خاست پر از بلور تو که برای داشتن قشنگترین هام از من دریغ نمی کنی لایق بهترین ها فقط از منی بوس

برای خاستنش یکم دمدمی مزاج بودم چون چون دوسم داشت گفتم تو گفت خب من چجوری گفتم من تو رو یعنی تو منو چجوری دوست داری نگاه به پاهای خستش کردم و گفتم به چشام نگاه کن

سایت سنگین نشه عشقم وقتی کنارم می ایستیو می گی دوستت دارم سایت سنگین نشه عشقم وقتی یه مشکل جلو راهمون پیش میاد هیچ وقت به بودنش فکر نمی کنم برامم پیشش نیوردی عشقم حتی یه تک ثانیه برا همین تو دوست داشتنی مردمی

در این آخرین شهریوری دوستت دارم بی گلایه بگویم برای تو می خاهمت کدامی راه نمی دانم اما به بیراهه نمی خاهمت در این دمدم صبح می خاهمت برای گلایه نمی خاهمت

بادبادک درست عین زندگی می مونه یه بار فرود یه بار فراز نداره دیگه همیشه فرود و فراز داره باید با زندگی ساخت اما نباید همراهیش کرد تو زندگی عشقم رو که نگاه می کنم سر تا پا با وجود بودن رو می بینم باوجود بودن یه حس ناب با وجود بودن حس دوست داشتن عشق مهرورزی سنگ صبور بودن تویی که بخاطر من یه بادبادک پر...

سهم من از خاستن یه دنیاست به اندازه وسعت نگاه تو به من وسعت نگاه تو به من اندازه سهم من از خاستن توست این سهم رو از من دریغ نکن خاستن من مثه عطش خاستنی بودن یه نی نی می مونه بوس

حس عاشقی مثه همین لحظست که تو کنارمی و هیچ لحظه ای از خودت رو برام فروگذار نکردی حس عاشقی همین الانه که ذل ذل چشمامو می بینی حس عاشقی همین آنیه که تو داری و من با هیچ وسیله ای عوضش نمی کنم تو دوست داشتنی ترین مردی بودی که می تونست پا تو دنیام بذاره دوستت دارم اما هنوز نمی دونم که عاشقت هستم یا نه سر...

تنها بودم سفر به دشت و بیابان گرد باد اومد زیاد تا آهنگ عزیزم منصور بود آهنگ پرنده های بی وطن همه اسیرن مثه من اما گفتم نیاد جاش تو نیومدی؟ اومدی یا نیومدی؟ نه عسلم اون نیومد تو اومدی دوستت دارم زیاد اما این قصه سر دراز دارد قصه عشق منو تو قصه ابر و آفتابه یا یکیش هست یا یکیش نیست قصه بارون و آفتاب ...

خانه مادر بزرگ نه بهتر بگویم پدربزرگم خوش باد از آن قول و غزل ها خوش باد نامش به نکویی ببرند خوش باد یاد این شعر خوش باد مشک آنست که خود ببوید نه آن که عطار بگوید نام پدر نه پدر بزرگ خوش باد

اگه یه آدمی درست عین تو ینی شما جلو پا آدم ینی زندگی سبز شه بگه با من زندگی کن خب معلومه من که باشم باهات که سهله پات می مونم اون وقت من هیچ وقت اون یک سوالو نمی پرسم بوس

یه حسه برای برای تو برای تو سر سپرده بودن برای تو جانانه نفس کشیدن خودش گفت بوس

دلم برای خنده های بی بهانه ات شده است تنگ برای خاطره سازی های بی بهانه ات شده است تنگ گوید به گوش گیر مرا کو گوش شنوا نیست طنینی جز صدای عاشقانه ات شده است تنگ گویم بگوش باشم که در تالاپ تلوپ قلبت دلی آواره و عاشقانه شده است تنگ

می دونی اسارت منو یاد بینهایت نستالوژی می ندازه یاد دلتنگیام برای عزیزانم یاد بی وابستگیام برای خیلی افراد اما دنیا اینو خوب یادم داده که برای عزیزانت اسارت داشته باش غرور داشته باش آره حسه قشنگیه دلبستگی

همان بودنت را می خواستم کمین که نیک بدش بود این برای باورت هم یک بهترین بود برای باقی عمرم گزین لیک چشم های خسته ات را دوست دارم خنده های شبانه زمزم های صبح گاهی آن بانمک های بی بهانه ات را دوست دارم مرا به اوج شادی برده ای تو را به این بی بهانه دوست دارم